Nina Hagen, la islanda kaj la aramajka

 
Hazarde mi trovis interrete albumon de Nina Hagen, titolita NunSexMonkRock kaj aperigita en 1982. La muziko, kantata en la germana kaj la angla estas vere freneza, ŝi estas probable la plej freneza kantistino kiun mi iam aŭskultis. Sed la muzikokvalito estas vere alta (spite la fakton ke la stilo estas tute freneza). Por mia cerbo (sufiĉe freneza ĝi mem tiujn ĉi tagojn), ŝia muziko estis hodiaŭ kiel akupunkturo: saniga kaj refreŝiga.

 
Sendube, ŝi estas talentata kaj havas bonegan voĉon (kaj mi ankaŭ trovas ŝin tre bela). Beadurinde ŝia stilo estis tro malkonvencia por allogi sufiĉe da aŭskultantoj kaj ŝi ne fariĝis tre fama en la moderna muzika mondo. Sed, por la amantoj de originala, malkonvencia kantmaniero, mi rekomendegas ŝin! Se iu scivolas aŭskulti ŝian muzikon, bonvolu retmesaĝu min.

 
Intertempe mi ankaŭ aĉetis kurson pri la islanda lingvo (mi tre interesiĝas pri la lingvo parolata de la vikingoj, kaj la islanda estas la plej proksima nunepoke) kaj pri la aramajka (mi tre scivolas lerni kelkajn vortojn en la lingvo parolata de Jesuo, ĉar mi kredas ke iuj lingvoj havis ian misteran kaj miraklan "forton" kiam oni parolas ilin). Mi esperas scipovi babili iomete en ambaŭ post kelkaj monatoj.

Denove pri "La Ludo"

Atlantido, imagina planedo orbitante Altairon 
Mi plibonigis (kaj pligrandigis) mian sciencfikcian rakonton, "La Ludo". Por kiu volas legi ĝin, jen la tekso:
Mi vivas en limigita mondo. Kiel ĉiuj aliaj estaĵoj kiujn mi konas. Ekde kiam mi naskiĝis, mi loĝis ĉi urbe kaj nur malofte veturis eksteren. La tuta mondo mia ja estas preskaŭ tute urba, kun alta populaca denseco, sed la plejparto de l'homoj ne plendas, ĉar ankoraŭ ekzistas sufiĉe da parkoj kaj malplenaj areoj ĉirkaŭe. Nuntempe la plejparto de l'homaro vivas en urboj, ĉirkaŭataj de vastaj malplenaj areoj kiujn preskaŭ neniu vizitas plu, ekscepte, eble, la robotoj. Forpasis multaj jarcentoj ekde la pionira esplorado de nia planedo. La homoj ne plu scivolas, ili nur deziras komfortan vivon en malgranda, limigita universo. Nunepoke la kosmo ne plu estas malfermita por la plejparto de ni, ĉar la epoko de amasaj spacvojaĝoj forpasis. Nur la elituloj havas la rajton spacveturi, esti riĉaj kaj alte edukataj. Ili estas la minoritato kiu estras la planedon, helpante nin, la geordinaruloj. Kaj ĝis hieraŭ, mi ja estis sufiĉe kontenta pri nia mondo kaj mia statuso. Ĝis kiam mi renkontis ŝin.
Mi estis promenanta surstrate, en la vespera, malvarma pluvo, kiam observis voje aliflanke junulinon vestita per ruĝa robo. Scivola, mi alproksimiĝis de ŝi. Estis tre bela blondhara virino kun grandaj, verdaj okuloj kaj hela haŭtkoloro, elegante vestita, kiu promenis sola. Ŝia beleco haltis mian spiron kaj korbaton... Ŝi daŭris promeni, sola kaj silenta, perdita en pensoj, sen observi min. Mia identigilo montris ŝian nomon kaj mi tuj eksciis ke ŝi estas elitulino, do mi ne rajtis aplproksimiĝi aŭ deranĝi ŝin surstrate senpermese. Ordinarulo kiel mi neniam havus ŝancon eĉ paroli kun ŝi. Kaj pli ol tio, mia identigilo eksciigis: la morgaŭan ŝi estos vojaĝanta al la belaj mondoj de Altair, 17 lumjarojn for, kaj mi neniam revidos ŝin en mia vivo. Mi imagis ŝin promenante sur alia strato tie, for de nia Tero, kie la homoj vivas trioble pli longe kaj ĉiuj estas tre riĉaj kaj edukataj. Universo tute fermita por mi kaj aliuloj kiel mi... Malfacile, mi iris alidirekte, sed tiu nokte ne povis dormi.
Ŝia beleco kaj graco sekvis min mense kie ajn mi iris, kion ajn mi pensis, en mia vekoj kaj sonĝoj. Ne estis nur amo, estis pli ol tio. Mi ekkomprenis ke mia vivo ŝanĝiĝis por ĉiam kaj nenio povas revenigi la kvietan pasintecon por mi. Mi devis fari ion por renkonti ŝin, por konkeri ŝin, por esti sufiĉe bona por meriti tiun virinon. Kaj nur unu elekto estis kiu estus doninta min la ŝancon fariĝi elitulo en unu tago kaj akiri la vojaĝrajton al Altair: La Ludo!
La daŭro legeblas TIE ĈI.

La bobeldetektoro por neŭtronoj

 
Mia bobelĉambro estis testata hodiaŭ kaj la rezultoj estas kuraĝigaj. Mi ankaŭ sukcesis fari kelkajn fotojn. Ni havas linean motoron kiu movigas pistonon en ĉambro plenigita per freono 115. Ĉar la premo estos inter 7-27 atmosferoj, la freono estos likvida por temperaturo de 50-60 gradusoj Celsius. La fuziaj neŭtronoj kiuj trapasos la ĉambron kreos malgrandajn bobelojn kiuj estos fotataj en paralela lazerlumo. Tiel oni povas obteni valorajn informojn pri la regiono kie oni havas nuklean lazeran fuzion. La neŭtronojn aperigas malgranda deŭtera-tritia kapsulo plastika, vaporigata de la 60 lazerradioj de Omega el la laboratorio kie mi laboras por mia doktoreco (ankoraŭ la plej forta lazero el Usono, kun sia energio de 40 kJ). Sed ĝis mi havos mian detektoron instalita por kapti neŭtronojn, sufiĉe da laboro ankoraŭ necesiĝas.

 

Ŝanĝantaj tempoj

Ĉi semajnfine mi denove vizitis la Parkon Letchworth kun mia japana amikino, kaj ankaŭ la muzeon de George Eastman en Rochester. Intertempe, mi laboras aperigi artikolon en scianca revuo kaj komencis skribi mian doktorecan dizertacion. Vendrede mi vidis, funkcianta, la meĥanismo de mia bobelĉambro en la halo de la entrepreno kiu konstruis ĝin. Nun, la obtenado de doktora titolo estas por mi, unuafoje, pli ol simpla fora revo.



 
Sabate, la Internacia Televido, sur gxangalo.com estis finfine lanĉita. Mi forte entuziasmiĝis inicie, sed por la tria tago laŭvice, oni povas vidi nur dokumentarion pri Valencio kaj kartunon pri fantasta florvendejo. Mi esperas ke ili plibonigos kaj pludiversigos ilian programon.





 

De steloj, pli proksime

 
Kuri je 3700 metrojn alteco supre de la mara nivelo certe ne facilas. Speciale kiam oni kuras supren, grimpante montan pinton. Post malpli ol cent metrojn, mi havis la senton ke miaj pulmoj rompiĝas kaj ke mia salivo havas guston de sango. Sed mi daŭris marŝi rapide ĝis mi atingis la pinton, sufiĉe proksima de la parkita aŭto. Du el miaj amikoj akompanis min, tri restis aŭte. Je tiu alteco, nur herbo postvivas, la tundro anstataŭis la arbarojn. Kaj nur la ŝtonoj, la neĝo kaj la vento akompanas ĝin tutjare. Estis la plej alta punkto de nia hodiaŭa ekskurso en la Nacia Parko de Colorado, sufiĉe proksima de Denver, kie mi troviĝos ĝis vendrede.

 
Je 3723 metrojn supre de la mara nivelo, estas, ĝis nun, la plej alta punkto kie mi metis mian piedon. La pureco de l'airo, la belega peisaĝo, vere donis min multege da energion, mi fartis kiel renaskita. La montoj ĉiam havas ion specialan, ion forton kiun mi nenie alie povis trovi surtere. Estas kiel la lastaj dioj retiriĝis tie, kontraŭ la malbono de l'homara teknologio, ĝis pli bonaj tempoj de paco alvenos sur nia planedo. La homoj vivinte en montaj areoj ĉiam havis ion specialan kompare kun la aliaj. Mi kredas ke, se ĉiuj homoj loĝus tiel alte, iliaj pensoj tute ne kapablus pensi plu pri malbono kaj nia mondo baldaŭ fariĝos paradiso.
Post kelkaj minutoj ni reiris aŭte, kaj daŭris nian vojaĝon. Tarde posttagmese, la parko restis malantaŭe, same mistera kaj forta kiel antaŭ nia vizito. En la grandeco kaj silento de la montoj, nenio ŝanĝiĝis...

 
Kion mi faras Denvere? Mi partoprenas internacian konferencon pri plasma fiziko. Pli da informo oni povas trovi tie ĉi (en la angla). Kaj se iu scivolas pri mia prezento ĵaŭda, oni povas vidi ĝin sur mia universitata paĝo (ankaŭ angle).

Marborde

 
Preparante naĝi en la varma akvo, la belulino revis pri foraj mondoj kaj fantastaj vojaĝoj. Subite, en la luna lumo, aperis du ŝipoj, volvitaj en nebulo. La knabino miregis, ĉar neniu vizitis la regnon. Senvesta, ŝtonigita, ŝi rigardis ilia alprokismiĝo. Estis la unua vizito de eksterne dum multaj jarcentoj. Kaj neniu pensis tiam kiel grava ĝi fariĝos por la planeta estonto. Ĉar, por la unua fojo, la pastroj-militantoj aperis tie, kun novaj ideoj kaj instruoj, kiuj baldaŭ igos la insula regno la plej potenca en la tuta mondo. Tiu somera nokto estas hodiaŭ festata ĉiu jare sur pliaj planedoj, kiel la reviviĝo de nia civilizacio.
Tiu ĉi deziras esti alia fragmento el mia kolekto de fantastaj nuveloj kiujn iutage mi esperos verki en Esperanto. Certe, la natura bildo estus kun la knabino tute senvesta, kaj inicie tiel mi kreis ĝin. Sed, por eviti ofendi iun personojn kiuj ankaŭ estus ofenditaj de la artaĵoj de Mikelanĝelo aŭ Rodin, mi decidis enmeti tie ĉi nur ligilon. Kiu deziras vidi la originalan bildon, bonvolu iru tie ĉi. Sed se vi, miaj amikoj, opinias ke la inicia bildo bonas tie ĉi, mi metos ĝin malkaŝe en mia blogo.

Edena

 
Ŝajnas ke mi faris iom da progreso en mia digita arto, ĉar tiu ĉi bildo certe aspektas pli bone ol la antaŭaj. Mi nomis ŝin Edena. Ŝi loĝas sur Atlantide (la imagina planedo ĉirkaŭanta Altair) kaj estas unu el la unuaj interstelaj vojaĝantoj de tie. Mi pensos plu pri pli longa rakonto, kun pli da bildoj. Sed ĉi momente mi nur esperas ke miaj legantoj ŝatos ŝin.

Ĉinoj denove en spaco

Matene de la 12-a de oktobro, la spacoŝipo 'Shenzhou' [Ŝenĝoŭ] kun du kosmonaŭtoj (Fei Junlong, 40-jara kaj Nie Haisheng, 41-jara), estis lanĉita. Post la premiero du jarojn antaŭe, kiam sola homa flugo daŭris 21 horojn (Yang Liwei estinte la unua ĉina kosmonaŭto), la ĉinoj lanĉas la unua teama flugo, kiu daŭros 5 tagojn. Ŝenĝoŭ similas al la rusa Sojuz sed estas iom pli peza kaj larĝa, havante du kompartimentojn (komanda kaj orbitala). Ĝis nun, la flugo daŭris senprobleme kaj la kosmonaŭtoj fartas bone. Nie Haisheng ankaŭ festis sian naskiĝtagon space dum la dua tago de l'flugo. La ĉefaj celoj de l'misio estos la testado de l'homa konduto en spaco kaj la manovro de l'spacoŝipo.

 
Paralele kun la ekonomia kresko, Ĉinio fariĝas ankaŭ pli potenca en scienco. Ĉar ĝi havas probable la plej grandan potencialon monde, mi atendas vidi pli kaj pli gravajn kontribuojn de Ĉinio en ĉiuj kampoj de homa agado. Baldaŭ sufiĉe, Ĉinio balancos Usono kiel la alia monda superpotenco. Espereble, tio ĉi aldonos pli da stabilo kaj ekvilibro sur nia krizomuelanta Tero. De kio mi certas estas ke Ĉinio fariĝos baldaŭ rivalo de Usono kaj Rusio en spacaj flugoj.

"La Purgatorio" far Tangerine Dream

 
En 2003, la germana muzikgrupo Tangerine Dream komencis kreado de muziko inspirita far Divina Comedia (Dia Komedio) de Dante Alighieri. Ili aperigis tiam "La Inferno"-n. En 2004 la dua parto estis disponigita: "La Purgatorio". Se la unuan mi trovis iom trista kaj peziga, la dua, kiel oni atendus, havas ja esperon. La muziko estas tre interesa miksaĵo de klasika kaj elektronika muziko, kun la tutdaŭro de 2 horoj kaj 12 minutoj. La instrumentaj partoj alternas kun voĉaj, ekde opera ĝis moderna stilo, kantataj en la hispana, angla kaj latina.

 
Mi etis tre impresiigita aŭskultante la muzikon por la unua fojo dum lasta sabato kaj certe rekomendas la albumon al iu ajn kiu interesiĝas pri novaj manieroj de eksprimo en arto. Kaj unufoje plu, aŭdinte versojn far Dante en la muziko, mi devis agnoski ke niaj antaŭuloj estis gigantoj, kiujn kreado ĝenerale multe superas la artaj provoj de nia tempo. Ekde 1967, kiam aliaj muzikgrupoj samtempaj jam de multe da tempo malaperis, Tangerine Dream pli viglas ol ĉiam kaj ne ĉesas surprizigi per originalaj artaĵoj. Kaj nun mi tre scivolas kiel la tria parto ("La Ascensio") sonos kiam ili kreos ĝin.

La Ramadano komencis...

 
Hieraŭ, la Fasto de Ramadano (arabe: رمضان) komencis por ĉiuj islamanoj. Ĉar la islama kalendaro baziĝas sur luna movado kaj pli kurtas ol la jara, la Ramadana festo komencas ĉiu jare kelkajn tagojn pli frue. Estas bona tempo por purigi la korpon kaj menson (sciencaj esploroj pruvis ĝian bonan efikon por la homa sano). Oni rajtas manĝi kaj trinki dumnokte sed ne dumtage. Sekso ankaŭ malpermesatas dum tage sed estas permesata dumnokte. Do, oni povas manĝi nur dufoje tage, frue matene kaj vespere. Certe, alkoholaĵoj kaj porkaĵoj tute malpermesiĝas ĉiam por islamanoj.
Kvankam mi ne estas islamano, ekde 2002 mi ankaŭ fastis ĉiu jare.
Ĉio komencis post la tristaj eventoj de la 9-a de septembro 2001. Mi ja estis vizitinta la Mondan Komercan Centron du fojojn antaŭe kaj kiam mi vidis la konstruaĵojn tute detrujtaj far de la teroristaj atakoj, decidis provi kompreni pli bone kio okazas en la islama mondo. Kaj, paralele kun la legado de l'Korano, mi decidis ankaŭ fasti islame, por havi pli bonan komprenon de la islama religio. Ekkonante islamon pli bone, mi komprenis ke ĝi ne havas ion komune cun la violenco nuna sed estas religio de paco. Kaj ja la ĉefaj kulpintoj pro la miloj de viktimoj estas ja la okcidentaj landoj kun ilia agresema ekonomia politiko kaj perforta enkonduko de malbona kaj nesana vivmaniero (estas ja plu por diri tie ĉi, sed mi preferas momente ne plu daŭri la diskuton pri kiuj tiras la fadenojn el ombro). Estas facile provoki violencon kaj poste diri ke ja la aliaj komencis la aferon. Mi ne kredas de la tiel nomata "milito kontraŭ terorismo" finiĝos dum mia vivodaŭro (kai mi esperas vivi almenaŭ aliaj 60 jarojn ekde nun). Miloj da senkulpuloj jam mortis kaj daŭros morti, ĉar la okcidentaj registaroj tute ne zorgas pri la homa vivo, sed pri profito kaj dominado. Kaj la brita aktoro Peter Ustinov tute pravis dirante: "Terorismo estas la milito de l'malriĉuloj kaj la milito estas la terorismo de l'riĉuloj".
Do, kiel rimedo por sano, sed ankaŭ kiel silenta protesto kontraŭ la stulta "milito kontraŭ terorismo" kiu daŭre mortigas tiom da senkulpuloj (estis 3 miloj en Novjorko, sed ni ne forgesu la DEKOJN DA MILOJN en Irako), mi provos fasti ĉiu jare kiel vera islamano dum la Ramadano. Ĉi jare estos la kvara fojo. Kaj se ĉiu homo monde farus la saman (praktikante parton de religio tre malsimila al lia/ŝia por iom da tempo ĉiu jare), mi certas ke neniuj religiaj konfliktoj ekzistus plu.