Burkhard Heim kaj la antigravito

Burkhard Heim
Leginte tiun ĉi artikolon min surprizegis la vera ebleco voiaĝi stelen kun superluma rapideco per forta rotacia magneta kampo. Mi parolos plu pri Burkhard Heim (1925-2001), la kreinto de la "Heima Kuanta Teorio" post kiam mi havos iom da tempo legi liajn artikolojn. La esperanta traduko de liaj ideoj povas esti legata sur ĉi tiu paĝo. Ĉar li estis handikapigita en akcidento kie li perdis la manojn la vidkapablo kaj 90% de sia aŭdkapablo, li aperigis malmultajn sciencajn verkojn kaj estis malmulte konata en la sciencaj cirkloj. Sed lastatempe aliaj fizikistoj provis liajn ekvaciojn kaj trovis ke la Heima Universo modelo rimarkinde ekzakte kalkulas la masojn de elementaj partikloj. Nun, post lia morto, lia teorio de uniiĝinta kvanta kampo komencas esti pli serioze rigardata.
Oni kredas ke, uzante rotacian magnetan kampon, vojaĝo al Marso daŭrus 3 horoj kaj al stelo 11-lumjarojn fora 80 tagojn. Ankaŭ, ĉar la spacŝipo vojaĝus en paralela spaco per antigravita forto, ĝi ne bezonus karburaĵon. La teorio postulas 25 Tesla magneta kampo por levi 150 tunojn de sur la tera surfaco... Mi devas legi plu por konvinki min pri la realeco de tia teorio, sed se ĝi pruvas vera, brila estonto atendas la spacvojaĝantojn!

La bobeldetektoro por neŭtronoj

 
Mia bobelĉambro estis testata hodiaŭ kaj la rezultoj estas kuraĝigaj. Mi ankaŭ sukcesis fari kelkajn fotojn. Ni havas linean motoron kiu movigas pistonon en ĉambro plenigita per freono 115. Ĉar la premo estos inter 7-27 atmosferoj, la freono estos likvida por temperaturo de 50-60 gradusoj Celsius. La fuziaj neŭtronoj kiuj trapasos la ĉambron kreos malgrandajn bobelojn kiuj estos fotataj en paralela lazerlumo. Tiel oni povas obteni valorajn informojn pri la regiono kie oni havas nuklean lazeran fuzion. La neŭtronojn aperigas malgranda deŭtera-tritia kapsulo plastika, vaporigata de la 60 lazerradioj de Omega el la laboratorio kie mi laboras por mia doktoreco (ankoraŭ la plej forta lazero el Usono, kun sia energio de 40 kJ). Sed ĝis mi havos mian detektoron instalita por kapti neŭtronojn, sufiĉe da laboro ankoraŭ necesiĝas.

 

Andromeden...

 
Antaŭnelonge mi rememoris la belan ĉielan vidon de nia galaksia najbaro, Andromedo. Ĝi troviĝas ĉirkaŭ 2,9 milionoj lumjarojn for de ni kaj estas preskaŭ 250 miloj lumjarojn larĝa (pli ol duoble nian galaksian diametron). Ofte ni pensas pri la vivodaŭro de nia suno, kiu, post ĉirkaŭ 5 miliardoj da jaroj ĉesos ekzisti, sed ni forgesas ke antaŭ tio, alia tre spektalka afero okazos: la malapero de nia galaksio. Ĉar ĉiu sekunde, en nia derivo, ni alproksimiĝas Andromeden kun 140 kilometroj. Post ĉirkaŭ 3 miliardoj da jaroj, kiam nia suno ankoraŭ ekzistos en sufiĉe bona stato sur ĉielo, nia galaksio kuniĝos kun Andromedo. La ĉi suba foto montras nunokazantan ekzemplon de galaksia kolizio:

 
Certe, ĉar inter steloj ekzistas vastegaj liberaj spacoj, la fenomeno probable ne afektos nia vivo (se ni, la teranoj, ankoraŭ vivos surtere tiam), sed la ĉielaspekto ŝanĝiĝegos. Ĉiuj steloj (inkluzive la suno) ŝanĝos ilian orbitojn kaj distribuon kaj finfine el la du spiralaj galaksioj aperos nur unu sola, giganta, elipsa matura, nova galaksio. Elipsa formo ŝajnas esti la fina stato de galaksia evoluo tutuniverse. Eble ĉiuj niaj najbaraj steloj estos anstataŭitaj de aliaj... La suba foto montras elipsan galaksion. Ĉu nia galaksio aspektos simile al ĝi?

 
Nun Andromedo estas la plej fora objekto en la tuta Universo videbla nudokule de sur Tero. Sed memoru ke, kun ĉiu generacio, ĝi alproksimiĝas de ni, kun ĉiu fluanta sekundo ĝi troviĝas 140 kilometrojn pli proksime. Kaj kun ĉiu generacio ĝi aspektos pli granda kaj brila nokte, ĝis kiam kovros la tutan ĉielon, unuiĝonte kun nia Lakta Vojo. Niaj posteŭloj, se ili daŭros vivi surtere kaj ĉi galaksie, atestos grandan spektaklon post preskaŭ tri miliardoj da jaroj.