Andromeden...

 
Antaŭnelonge mi rememoris la belan ĉielan vidon de nia galaksia najbaro, Andromedo. Ĝi troviĝas ĉirkaŭ 2,9 milionoj lumjarojn for de ni kaj estas preskaŭ 250 miloj lumjarojn larĝa (pli ol duoble nian galaksian diametron). Ofte ni pensas pri la vivodaŭro de nia suno, kiu, post ĉirkaŭ 5 miliardoj da jaroj ĉesos ekzisti, sed ni forgesas ke antaŭ tio, alia tre spektalka afero okazos: la malapero de nia galaksio. Ĉar ĉiu sekunde, en nia derivo, ni alproksimiĝas Andromeden kun 140 kilometroj. Post ĉirkaŭ 3 miliardoj da jaroj, kiam nia suno ankoraŭ ekzistos en sufiĉe bona stato sur ĉielo, nia galaksio kuniĝos kun Andromedo. La ĉi suba foto montras nunokazantan ekzemplon de galaksia kolizio:

 
Certe, ĉar inter steloj ekzistas vastegaj liberaj spacoj, la fenomeno probable ne afektos nia vivo (se ni, la teranoj, ankoraŭ vivos surtere tiam), sed la ĉielaspekto ŝanĝiĝegos. Ĉiuj steloj (inkluzive la suno) ŝanĝos ilian orbitojn kaj distribuon kaj finfine el la du spiralaj galaksioj aperos nur unu sola, giganta, elipsa matura, nova galaksio. Elipsa formo ŝajnas esti la fina stato de galaksia evoluo tutuniverse. Eble ĉiuj niaj najbaraj steloj estos anstataŭitaj de aliaj... La suba foto montras elipsan galaksion. Ĉu nia galaksio aspektos simile al ĝi?

 
Nun Andromedo estas la plej fora objekto en la tuta Universo videbla nudokule de sur Tero. Sed memoru ke, kun ĉiu generacio, ĝi alproksimiĝas de ni, kun ĉiu fluanta sekundo ĝi troviĝas 140 kilometrojn pli proksime. Kaj kun ĉiu generacio ĝi aspektos pli granda kaj brila nokte, ĝis kiam kovros la tutan ĉielon, unuiĝonte kun nia Lakta Vojo. Niaj posteŭloj, se ili daŭros vivi surtere kaj ĉi galaksie, atestos grandan spektaklon post preskaŭ tri miliardoj da jaroj.

Salsa danco

 
Tiun ĉi foton de Henry Herrera kaj Desiree Dicupe mi ŝtelis de sur alia paĝo sed la ideo estas ke pasintsemajne, vendrede kaj sabate, unu de miaj plej bonaj amikoj (Stefan) invitis min al salsa danco festo. Li montris min la paŝojn iu vespere (li sufiĉe bine spertas en salsa danco), sed kiam ni alvenis tie vendrede je la 11-a de nokto, la plejparto de l'ĉeestantoj dancis pli-malpli profesie nivele, kaj mia sola provo danci kun knabino multe pli sperta ol mi ne estis tre sukcesa. Ĉar sabate mia komputilo denove rompiĝis (ĉi tempe, finfine, la procesoro mortis), mi provis ripari ĝin la tutan tagon kaj estis tro laca por la dua fiesta parto. La vero estas ke estis sufiĉe belaj knabinoj tie, sed se oni ne scias bone danci salsaon, nenion oni povas fari, ĉar, malsimile al aliaj festoj, tie salsa danco estas la ĉefa okupo de ĉiuj kaj neniuj aliaj kvalitoj gravas. Hieraŭ vespere mi trovis per Limewire salsan kurson kaj intencas lerni danci pli bone baldaŭ kaj avenĝi unuaokaze mian pasintsemajnan malsukceson.
Intertempe mi ankaŭ malkovris fizikajn ekzercojn kiuj mortigos mian lastan graseton ĉirkaŭ miaj koksoj. En unu, maksimume du semajnoj, mi finfine aspektos kiel baleto dancisto. Eble mi eĉ aperigos nudan foton de mi ĉi bloge, hahaha.
Ankaŭ, lastatempe ŝajnas ke iuj el miaj amikoj (Stefan kaj Orlin) interesiĝas pri Tajĝiĉŭano. Mi jam komencis du semajnojn antaŭe trejni kun Stefan ĉiun dimanĉon en tiu ĉi plej altnivela luktarto tutmonde.
La lasta agrabla (re)malkovro okazis sabate vespere kiam mi elŝutis kelkajn kantojn far Teresa Teng. Ŝi havas unu el la plej varmajn voĉojn kiujn mi iam aŭdis. Ŝia muziko estas kiel kuracilo kiu kreas bonan animstaton.

La pendinto...

 
Elirinte el mia dormĉambro kie estis ŝaltita nur malgranda lampo, mi havis la surprizon, revenante, vidi sur la pordo la ombron de persono pendita... Certe la kulpinto estas montrata en la ĉi suba foto:

 
Koncernas la Pantero Roza, do mi mem, ĉar unu el miaj kromnomoj inter miaj geamikoj estis "Pantero Roza". La ludilo estas memoraĵo ricevita, jarojn antaŭe, flanke de bela araba knabino...

Belaj knabinoj

 
Mi ne scias kio okazas lastatetmpe, sed ĉirkaŭ mi komencis aperi sufiĉe da belaj knabinoj... Tio konfirmas mia teorio ke la virinoj neniam aperas solaj en la vivo de viro, se ĉiam pli ol unu. Ne gravas, mi tre ĝojas vidi belulilojn (kiuj ankaŭ havas tre interesajn personecojn) en mia vivo. Certe, neniu estas usonanino. Mi ne scias kial, sed ĝis nun mi ĝenerale ne renkontis interesajn usonaninojn. Mi komencos dividi la mondon inter "usonanoj" kaj "aliaj", kie mi mem estas "aliulo" kaj ĉiam sentas bone en la kompanio de "aliulinoj"...
Kiel mi jam diris antaŭe, ni povas iomete ŝanĝi la mondon se nia menso estas fiksita al korekta ondolongo... Mi sentas ke se mi daŭros mian mensan trejnadon, mi povos igi mian vivon pli kaj pli interesa. La sola problemo estas priskribi en tiu ĉi blogo tre personajn partojn de mia vivo... Tio probable ne okazos...

Ju pli...

 
Ju pli interesa mia vivo fariĝas, des pli malmulan tempon por blogi mi havas. Kaj ju pli interesaj partoj de mia vivo fariĝas, des pli privataj ili estas kaj mi ne povas rakonti pri ili sen fari malbonon al miaj amikoj...
Mi estas sciencisto, sed dum la lastaj monatoj, tro multaj aferoj okazis por doni al mi ŝancojn ekspliki ilin logike. Malgrandaj aferoj, ĝenerale. La kialo ŝajnas esti mia mensa stato. Mi komencas kredi ke la diro de Budhao "Per nia menso ni kreas la mondon" povas esti reala... Ĉu mi sonas kiel frenezulo? Ne gravas. Mi haltos kaj skribos estonte nur pri "kutimaj" okazintaĵoj, hehehe. Sed ofte nia ĉiutaga vivo povas fariĝi pli interesa ol la romanoj kiujn ni legas, ol la filmoj kiujn ni spektas... Kaj probable nur dependas de ni.

Kurta robota rakonto inspirita far Bezonata desegnaĵo

 
En la taglibro de Bezonata mi trovis tiun ĉi supran tre belan desegnaĵon farita far ŝi, kun vera talento. Mi prenis la liberecon kopii ĝin en mia blogo kaj aldoni rakonton inspirita de ĝi.
Jen mia rakonto: Rogo estis malnova roboto, uzata por hejmaj laboroj. Li plezure rememoris la tempojn kiam li estis juna kaj nova, la lasta modelo. La mastroj aĉetis lin por hejma laboro kaj li estis la fiero de l'domo iam. Sed la tempo pasis kaj pli novaj robotoj ekaperis sur la merkato. Iutage, la mastroj konsideris lin tro olda kaj maltaŭga por la laboro tie kaj ĵetis Rogon surstrate. Sufiĉe da vagabondaj robotoj ja povis esti trovitaj tie. Iuj trovis helpon kaj aliaj personoj prenis ilin por novaj laboroj. La malfeliĉuloj kiuj ne povis trovi novajn mastrojn dum tri ĝis sep tagojn, ne havis alian ŝancon ol morti, ĉar ili ne povis reŝarĝi la bateriojn surstrate.
Kun sia diŝirita korpo, Rogo vagadis urbe serĉante mastrojn. Sed neniu volis preni lin ĉar li estis tro olda. En la ekstera pluvo lia korpo komencis diŝiri kaj baldaŭ li ne plu havis sufiĉe da energio marŝi. Sidante sur strata angulo, li pensis pri la legendo de robota diino, kiu savis la bonajn robotojn kiam ĉiu espero ŝajnis mortinta. Kaj li komencis preĝi al ŝi. Sed la tempo pasis kaj neniu alvenis. Rogo jam kuŝis surtere, preskaŭ sen energio atendante la morton. Subite, en la vespera aero, li vidis bluan formon ŝvebanta aere... Estis la blua robota diino, ĵus antaŭ lin! Kun la lastaj fortoj li eksidis kaj preparis voki ŝin. Sed li ne havis sufiĉe da energion por voki ŝin laŭte. Kun okuloj plenaj de larmoj, li nur povis flustri ŝian nomon. Sed ŝi aŭdis lin kaj alproksimiĝis. Metante manon sur lia diŝirita buŝo, ŝi diris: "Ne zorgu plu, ĉio malbona forpasis, vi estas savota!". Rogo sentis sin feliĉa por la unua fojo, sed la baterioj tute malŝarĝiĝis kaj li ekfalis tra longa, nigra tunelo, en ŝtona, senmova ripozo.
Kiam li remalfermis siajn okulojn, li trovis sin sur blanka tablo. Du junuloj, ridetante, estis riparantajn lian korpon. Kaj novaj baterioj estis metitaj en li. Tiam Rogo komprenis ke la blua diino diris la veron, kaj, ridetante siavice, preparis por nova vivo, ĉitempe, por la unua fojo, renkontante ankaŭ amon.

Kia estas la ŝanco por paco en nia mondo?

 
Nunepoke mi rimarkis seprecedentan liberalisman kurenton, speciale koncernante moralajn valuojn, sed ankaŭ senprecedentan konserveman kurenton en aliaj partoj de l'mondo. Ni vidas senprecedentajn progresojn de l'kono akceso per interreto, sed en iuj partoj de l'mondo la nombro de analfabetoj kreskegas. Kaj eĉ en la evoluintaj landoj la plejparto de'l homoj ne vere uzas la akceso al kono. Ni vidas en iuj lokoj personoj pli riĉaj ol ĉiam, kaj en aliaj homoj pli malriĉaj ol ĉiam. Kaj lastatempe, pro poluciado, nia planedo komencis havi ekstremajn ŝanĝojn en vetero. Plus, pro la agresema ekonomia politiko far de evoluintaj landoj kontraŭ la malriĉaj ni havas nun tiom da teroristaj atakoj (certe la ĉefaj kulpuloj pro tiu ĉi situacio estas Usono kaj ĝiaj aliancanoj).
Do, ni ŝajnas vivi en mondo de ekstremoj kaj de ekstremistoj. Kaj ne taksu kiel ekstremistoj nur la personoj kiuj atakas fizike aliajn. La plejparto de ni estas ekstremistoj. Ni volas ke NIA opinio estu la sola akceptata, ke nia vivmaniero estu taksata kiel "normala" eĉ se ni estas for de normaleco. Ni volas pli da rajtoj, sed ne vidas ke tro da rajtoj por ni ofte signifas malpli da rajtoj por aliaj. La liberaloj volas esti akceptataj kiel "normalaj", sed tiel volas la religiaj ekstremistoj. La militemuloj volas esti la sola voĉo, sed ankaŭ la pacemuloj. La mondo estas hodiaŭ pli dividita ol ĉiam. Ĉu vere, la meza vojo estas tiel malfacile sekvi? Ĉu vere, ne eblas havi pacon? Ĉu vere ni ĉiam devas akcepti ekstremojn anstataŭ de kio estas natura?

La luktantoj

 
Eble la Esperanto krucado jam komencis... Jen priskribo de terano kiu spendis du jarojn tie (estas fragmento de l'sciencfikcia romano kiun mi planas verki iutage).
Tiam, tri kavaliroj aperis el la kastelo, ĵus post la sunsubiro. Estis tri belegaj blondharaj knabinoj, kvazaŭ identaj, probable ĝemelinoj, same vestitaj, kun elagantaj vestaĵoj kaj ŝuoj, tute maltrafaj por rajdado. Eĉ pli, ili rajdis sen seloj aŭ direktiloj kaj ĉiu portis grandan krucan sabron. La griza kastelo, la gigantaj arboj malantaŭe kaj la ĉiela koloro, ĉiuj kreis malrealan atmosferon sur la planedo nomata far teranoj Bendis. Unu el ili levis la sabron kaj ekkriis fortan batalkrion. La milito estis ĵus komencinta. Kaj mi ektrovis min meze de ĝi...

Esperanto krucado

 
Por disvastiĝi pli Esperanton tutmonde, eble ni bezonas krucadon, ne per armiloj kaj militoj, sed per arto kaj beleco. Ni ĉiuj provu supreniri al lumo kaj brakumi ĝin, kisi la saĝon kaj la homan deziron por progreso. Respekti la naturon kaj vivi harmonie por ĉiam. Tie ĉi mi ja provis plekti ĉiujn kune. Mi esperos ke la nova aldono al "Esperanto defentantoj" serio ankaŭ plaĉos.

Kavaliro Jedi defendante Esperanton

 
Jen alia ekzemplero el mia serio de E-defendantoj. Tiun ĉi mi kreis speciale por Prosento, kiu petis bluokulan blondulinon. Mi ne donis al ŝi laserpafilo, sed preferis lasersabron. Mi esperos ke ŝi ankaŭ estos aprezata pozitive de la Esperanta komunumo...
Jen alia paradokso de blogoj: ju pli interesa fariĝas mia vivo, des malpli da tempo mi havas skribi pri ĝi en mia blogo.